Categorieën
Uit het leven gegrepen...

Stormschade

Begin maart. Het waait. Het waait hard. Onze schutting, die we overgenomen hebben van de vorige eigenaar van ons huis, is niet zo stevig meer. Ik zeg tegen mijn man, “ik weet niet of de schutting het gaat houden deze dag”. Hij stelt me gerust. “Dat valt best mee”.

Ongeveer een uur later kijk ik naar buiten en zie de schutting…. eh….

Hij ligt omver gevallen over het pad achter ons huis. De schutting zit nog aan 1 kant vast. Ik hoor niemand gillen dus denk ik dat er niemand onder ligt. Dus geen acuut gevaar. Maar wel voel ik de noodzaak om dat pad vrij te maken en te voorkomen dat delen weg waaien.

Ik haal mijn man van zolder, die (gelukkig!) thuis werkt.

Samen maken we de delen van de schutting los en maken er een stapel van. Ook attenderen we onze buren erop dat er bij hen ook een schuttingdeel los is geraakt en helpen we die (met een touwtje) vast te maken.

In het leven gaat het ook zo. Onverwacht komen er stormen, die dingen overhoop halen die er misschien al lang waren. Gevoelens die boven komen als er iets onverwachts gebeurd. Zo wisten mijn man en ik allang dat we eigenlijk een nieuwe schutting moesten: hij wiebelde al een tijdje en ja het hout was ook best aan het rotten. Maar telkens hadden we het vervangen uitgesteld. “Dat kan nog wel even”.

Je leeft je leven en je voelt je niet altijd even lekker, je worstelt met dingen op je pad. Maar aanpakken is best ingewikkeld, want hoe moet dat? Moet ik dan echt gaan praten over wat me pijn doet? Over wat ik moeilijk vind? Blijf je dat voor je uit schuiven zoals wij dat deden met de schutting? Dan komt er misschien een moment dat de “schutting” omvalt.

Wil je er eens over praten? Neem gerust contact met me op, voor de schutting omvalt….

Liefs, Jolanda

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *